De regeringen liegen tegen jou!

We staan aan de vooravond van onze reactiedag op 10 oktober 2017. Voor onze sectoren was in staking gaan geen voor de hand liggende keuze. Staken betekent immers dat we onze dienstverlening ten aanzien van de burger moeten opschorten.

De reactie die zo’n staking oproept is immens. Afgaande op bepaalde reacties zou je haast denken dat we dit land in het faillissement storten. Ook de analyses van sommige journalisten en commentatoren zijn bijna grotesk. Ze nemen klakkeloos de propaganda van deze regering over en kijken niet verder dan hun neus lang is.
Als één dag hapering in de openbare dienstverlening al zo’n zware gevolgen heeft, wat dan als die dienstverlening afgebouwd of stopgezet wordt? Wat als openbare diensten niet langer staan voor ‘open’ en ‘toegankelijk’, voor ‘neutraal’ en ‘betaalbaar’? Dat is nochtans de natte droom van deze regeringen, die uiteindelijk de werkgevers zijn van de personeelsleden die werken in de openbare diensten.

Meer besparingen, minder investeringen, minder personeel…. Dat is de oorzaak van de malaise bij vele openbare diensten.
Zo zijn er bij De Lijn wel investeringen in hybride trams en bussen, maar bespaart men tegelijk op exploitatie, waardoor er dus onvoldoende personeel is.
Ook bij de NMBS en Infrabel kan de organisatie stukken beter en zijn het personeel én de reizigers de dupe. Veiligheid gaat nu eenmaal samen met voldoende, goed opgeleid personeel.
Het gevangeniswezen kan zelfs op normale dagen – bij volzet kader – niet voldoen aan de normen opgelegd door de Raad van Europa. Het kader is echter nooit volzet en de dienstverlening kan enkel maar op een min of meer aanvaardbare manier draaien dankzij de onophoudelijke inzet van de cipiers. Hen nu straffen met minimale dienstverlening en opeisingen, is eigenlijk het stakingsrecht beknotten.
Besparingen in het onderwijs en de gezondheidszorg, in de energiesector, in de administraties, in de cultuursector, bij de lokale besturen, in de kinderopvang en de ouderenzorg… het raakt de burger in zijn portemonnee en hypothekeert de toekomst van onze kinderen.
En deze regeringen hebben nog meer in petto: de afbouw van het arbeids- en pensioenstatuut, geen modernisering, geen projecten op lange termijn, maar pure besparingen.

Dat niemand getroffen wordt door deze besparingen, zoals bepaalde politici van regeringspartijen graag herhalen, is een pertinente leugen! Mensen raken pensioenrechten kwijt, verliezen maandelijks geld en moeten veel langer werken – zonder sociaal vangnet voor als het niet langer lukt.
In de openbare diensten verliezen we nu al 20.000 arbeidsplaatsen en komen 50+ers ook niet meer aan de bak.
De nieuw aangekondigde vermogensheffing van de regering Michel is een farce – net als al haar andere voorgaande initiatieven om het kapitaal en de vermogenden eerlijker belastingen te doen bijdragen. Wie daar nog een sociale zaak in ziet, is ziende blind.

Dus ja, de ACOD reageert morgen. Wij kunnen het ons niet veroorloven aan de zijlijn te blijven staan. Wij kunnen het ons niet veroorloven te doen alsof we het beleid kunnen veranderen door onderhandelingen met een regering die doof blijft voor al onze kritische en terechte kanttekeningen.
Een duidelijk signaal was nodig en daarvoor wil ik iedereen die morgen helpt onze reactiedag een succes te maken, van harte bedanken. Het is niet gemakkelijk, maar kameraden, men zal van ons en van de ACOD niet kunnen zeggen dat we lijdzaam toekijken en dat nadien moeten betreuren. Steun onze reactiedag en make openbare diensten great again!

Chris Reniers - voorzitter - 09 oktober 2017

Eindtermen rekenen te moeilijk voor Minister van Financiën

Uit cijfers berekend door de sp.a en bevestigd door de voorzitter van de Kamercommissie Financiën en Begroting, Eric Van Rompuy (CD&V), blijkt dat Minister Van Overtveldt (N-VA) zich in 2015 voor 2,3 miljard euro vergist heeft! In ons nadeel wel te verstaan. Hij heeft zich rijk gerekend.

Voor 2016 zien we hetzelfde stramien: de inkomsten kunstmatig hoog inschatten en daarna bakzeil halen. Enkel de economische heropleving zorgt ervoor dat dit niet in het volle daglicht komt. Een afbouw van de staatsschuld zit er niet in. Jammer toch voor onze kinderen en kleinkinderen, niet?

Dus alle fiscale maatregelen zijn eigenlijk windowdressing en leveren niets op. Eric Van Rompuy vat het zo samen: “Ik houd mijn hart vast voor de effectentaks die in het zomerakkoord is afgesproken.”

Bottom line: Van Overtveldt is onbekwaam en achterbaks. Hij stelt wel fiscale maatregelen voor, maar ze brengen niets op. Nochtans waren het de Vlaams-nationalisten (N-VA) die de schulden gingen aanzuiveren. Het is inderdaad gemakkelijker van te spreken over gevangenissen in Marokko dan over correcte en verifieerbare cijfers. De focus afwenden heet zoiets. Maar uiteindelijk zullen we met ons allen de rekening moeten betalen.

De kracht van de verandering bestaat erin dubbel zoveel te betalen en te besparen. In tegenstelling tot wat bepaalde regeringspartijen beweren zijn het niet de vakbonden die dit land in het faillissement storten. De N-VA en Open VLD zijn daarvoor zelf (on)bekwaam genoeg! 

Chris Reniers - voorzitter - 13 september 2017

“Bacquelaine was beter een Vlaming geweest”

De bovenstaande titel is niet mijn quote, wel die van de pensioenspecialist van de N-VA. Het zou immers aan het Frans liggen en aan de slechte communicatiestijl van minister Bacquelaine dat niemand nog iets begrijpt van de pensioenhervorming. Zou het kunnen dat minister Bacquelaine zelf ook niet alles begrijpt? En dat de leden van de regering interpreteren naar goeddunken? Nietwaar Gwendolyn Rutten? Toch wel een orginele invalshoek moet ik zeggen.

De babylonische spraakverwarring verdoezelt in elk geval het feit dat deze regering een visie heeft op de pensioenen die ingegeven is door twee zaken:
- zoveel mogelijk besparen
- zoveel mogelijk de private markt laten spelen door de wettelijke pensioenen af te bouwen

Nochtans volstaat het een aantal beslissingen op een rij te zetten om duidelijk te maken wat de echte visie op de pensioenen is van de regering Michel.

1. De pensioenleeftijd wordt verhoogd tot 67 jaar en er is geen mogelijkheid meer om op vervroegd pensioen te gaan.

2. Het pensioen met punten wordt een feit waardoor niemand nog kan weten hoeveel pensioen met zal krijgen. Het hangt af van de economische situatie op het ogenblik dat men met pensioen gaat. Gelet op het feit dat deze regering de overheidsschuld laat stijgen, betekent dit geen goede vooruitzichten voor de toekomstige gepensioneerden!

3. De SWT-stelsels (brugpensioenen) worden afgebouwd en gemaakte afspraken worden niet nagekomen.

4. Het pensioen van de openbare sector wordt stelselmatig verminderd, tantièmes worden afgeschaft, de berekingswijze wordt in ons nadeel veranderd, de gemengde pensioenen zijn een feit, enz.

5. Onvrijwillig werklozen zullen, ook na hun vijftigste, minder pensioen krijgen (tot 165 euro per maand), zelfs al hebben ze voordien altijd gewerkt.

6. Wie de pech heeft langdurig ziek te vallen, zal dit merken aan zijn pensioen.

En bovenop dit alles heeft de regering Michel laten weten dat er nog eens 305 miljoen euro gezocht worden bij de pensioenen! Dus alle beloften inzake zware beroepen kunnen we vergeten. Er zal immers geen geld meer zijn. Wordt vervolgd…

Inderdaad minister Bacquelaine: goed bezig!

Chris Reniers - voorzitter - 08 september 2017

De emotie van een staking

De ACOD kondigt een reactiedag aan op 10 oktober tegen het beleid van de regering Michel in de openbare diensten. Alle sectoren mogen die dag invullen naar eigen keuze. ACOD Spoor beslist tot een 24-urenstaking en meteen staat het hele land op z’n kop. De vakbond is plots degene die ons land in de dieperik zal storten: we zullen er zwaar voor moeten betalen en we zijn onverantwoordelijk bezig… Kortom, we zijn de schuld van alles wat er misloopt in dit land. Ja, hallo?

Zouden we niet beter terugkeren naar de essentie van dit alles: de redenen waarom we dit najaar actie voeren? Wat zijn de problemen waarmee we geconfronteerd worden? Door welke maatregelen werden die problemen veroorzaakt? Dit debat werd gisteren helaas niet gevoerd. Maar de ACOD is alvast van plan dit in de komende weken en maanden wel te doen.

Je zal geregeld onze opiniestukken kunnen lezen – ook van onze sectoren. We zullen de verzinsels van de regering Michel rechtzetten met feiten en cijfers over privatisering in de openbare sector, over minimale dienstverlening, over pensioenen, over veiligheid, over koopkracht, over de begroting en de staatsschuld, over armoede, over de afbouw van de openbare diensten en over het schuldig verzuim van de regering in een aantal dossiers.

Want neen, de regering Michel-De Wever (sta me toe) is echt niet goed bezig. De effectentaks blijkt – zoals we verwacht hadden – een doekje voor het bloeden. Er zijn plannen voor de privatisering van onze overheidsbedrijven, maar ook dat zal de staatsschuld niet verminderen of het gat in de begroting doen krimpen. Dat de regering intussen blijft inzetten op minimale dienstverlening is eigenlijk een teken van zwakte. De hoognodige investeringen in de openbare diensten blijven immers uit. En mensen mogen dan wel ‘belastingvrij’ bijverdienen, maar ze verliezen tegelijk wel een aantal rechten elders.

En ja, Bart De Wever ontbindt vandaag in de Gazet van Antwerpen (waar anders?) nog maar eens zijn duivels. Hij stelt dat de werkgevers tevreden zijn. Waarom zouden we dan klagen? Voor de werknemers geldt echter vooral: zwijgen en ondergaan.

Niet met de ACOD! Wij zijn geen vakbond die ondergaat zonder ertegen in opstand te komen. Wij kijken niet lijdzaam toe! Nu niet reageren is geen optie. Voor onze werknemers, zeker. Maar ook voor de gebruikers van die openbare diensten, voor hun dienstverlening en voor hun toekomst.

Chris Reniers - voorzitter - 31 augustus 2017

Groen pensioen: te weinig ambitieus en niet progressief

Groen probeert het Zomerakkoord te counteren met een voorstel om een minimumpensioen te geven aan iedereen. Dat is misschien een mooi idee om aan armoedebestrijding bij ouderen te doen, maar het is onvoldoende ambitieus als echte pensioenhervorming.

Deel van het pensioenvoorstel van Groen is het ambtenarenpensioen te laten vallen en het in te krimpen om zo iedereen een beetje meer te geven. Dat is al te gemakkelijk. De uitdaging is immers om iedereen een wettelijk pensioen te garanderen – met een ambtenarenpensioen als norm. De uitdaging is bovendien ervoor te zorgen dat pensioenen maximaal aanleunen bij het loon dat men als actieve had. En de uitdaging is ook iedereen een waardig wettelijk pensioen te garanderen – en dat is niet een bedrag van zowat 1100 euro per maand.

Deze uitdagingen worden niet opgelost door het voorstel van Groen, dat immers in als zijn eenvoud niet fair is. Het biedt geen oplossing aan de pensioenproblematiek en is in hetzelfde bedje ziek als veel maatregelen van deze regering, namelijk bij sommige werknemers weghalen en dat geven aan anderen. Downsizen noemt men dat. En dit terwijl iedereen weet dat je de financiering best structureel en rechtvaardiger organiseert als je het geld elders haalt!

Chris Reniers - voorzitter - 28 augustus 2017

Zomerakkoord in komkommertijd

Met het nodige tromgeroffel kondigde premier Michel zijn langverwachte en ogenschijnlijk hardbevochten begrotingsakkoord aan. Voor elk wat wils, behalve indien je ambtenaar of doorsnee werknemer bent...

Dat Open VLD en N-VA tevreden zijn over het bereikte akkoord staat buiten kijf. Er komt – nog maar eens – een belastingvermindering voor bedrijven, gekoppeld aan de verdere versoepeling van de arbeidsmarkt. Het past allemaal in hun extreem liberale kraam, een programma gedicteerd door VBO, Voka & UNIZO, naadloos uitgevoerd door hun politieke vazallen. Dat CD&V daarin mee stapt is minder begrijpelijk, maar gelet op hun parcours niet verwonderlijk. Principes tellen immers niet meer mee, zolang er maar een oplossing voor ARCO wordt gevonden.

Ook wie in openbare diensten werkt zal de gevolgen voelen van dit begrotingsakkoord. Statutaire ambtenaren en de vaste benoeming, het statuut van de ambtenaren en de filosofie waarom deze nodig blijven, worden afgevoerd zonder enige discussie. Het is een zoveelste aanval op de openbare diensten en wie er werkt. De ACOD aanvaardt dit niet en zal daartegen hard reageren, hopelijk samen met de andere vakbonden, die toch ook het principe van de vaste benoeming steeds verdedigd hebben.

Wellicht zal Kris Peeters alles proberen te vergoelijken onder het mom dat de vermogensbelasting nu eindelijk een feit is. Al moeten ook daar toch levensgrote vraagtekens bij geplaatst worden. Fiscale experten – en niet de minste – hebben al gereageerd en stellen dat deze maatregel absoluut geen fiscale rechtvaardigheid tot stand zal brengen. Mensen met een half miljoen euro op een effectenrekening zullen immers ongeveer evenveel 'vermogensbelasting' betalen als de onroerende voorheffing die een gezin betaald voor een modale gezinswoning. Niet mijn idee van fiscale rechtvaardigheid!

Kris Peeters twijfelt openlijk aan de expertise van de fiscale experts en beroept zich daarom op deze van Minister Van Overtveldt. Tja; ik weet wel op wie ik mijn geld zou inzetten...

Chris Reniers - voorzitter - 26 juli 2017

Pakje versturen? De postbode is nog steeds beste keuze

De sp.a lanceert een voorstel om door pakjesbezorging via trein en koerierdiensten per fiets bestelwagens uit het verkeer te krijgen. Nogal ongenuanceerd en kort door de bocht vinden wij. Dit had een mooi voorstel kunnen zijn, indien… maar die ‘indien’ wordt helaas niet ingevuld.

Uiteraard kan niemand bezwaar hebben tegen minder bestelwagens van koerierdiensten op de weg en in de binnenstad. bpost gaf al aan geïnteresseerd te zijn om die piste verder te onderzoeken en ook de ACOD ziet wel brood in een combinatie van pakjesbezorging via de bestaande openbare dienstverlening van NMBS en bpost.

Niemand is immers performanter dan bpost om pakjes op een duurzame manier bij jou thuis of op het werk af te leveren. bpost werkt al lange tijd met elektrische wagens, bromfietsen en fietsen en heeft ook ruime ervaring met het gebruik van posttreinen. Bovendien beschikt bpost nu al over goed opgeleid en betrouwbaar personeel om de taak uit te voeren. Klanten hebben immers recht op een structureel betrouwbaar, kwaliteitsvol en stipt leveringsnetwerk.

De ACOD werkt hard voor het behoud van tewerkstelling en arbeidsomstandigheden bij bpost. Onze mensen hebben geen probleem om de concurrentie aan te gaan, maar dan wel met gelijke wapens. Wij willen niet concurreren met mensen die onderbetaald zijn en geen sociale bescherming genieten.

ACOD Post zet zich dagelijks in voor fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden. Wij verzetten ons tegen schijnzelfstandigheid of mini-jobs, aan precaire werkvoorwaarden, met een halfslachtig sociaal statuut en onbestaande arbeidsongevallenregeling. Wij willen geen bedrijf met tweede- en derderangswerknemers. Gelijk loon voor gelijk werk, een goed statuut, een solide sociale bescherming: daar doen wij het voor, elke dag opnieuw. 

Chris Reniers - voorzitter - 10 juli 2017

Filip Watteeuw geeft de N-VA een duwtje in de rug

In Het Nieuwsblad (19/6/2017) sprak Gents schepen voor Mobiliteit Filip Watteeuw (Groen) de wens uit om in het kader van het nieuwe Gentse circulatieplan ook werk te maken van Gents openbaar vervoer in eigen beheer. Wil Watteeuw hiermee de klok terugdraaien naar de jaren ’60 en het afbraakbeleid van de N-VA een duwtje in de rug geven?

Volgens de ACOD is de keuze voor een eigen Gents openbaar vervoersnet – hoewel wellicht goedbedoeld door Watteeuw – onverstandig. Hij grijpt immers terug naar een situatie van 50 jaar geleden, toen vele grote steden in ons land een vervoersnet beheerden voor de eigen stad en de onmiddellijk omliggende regio. De bredere regio rond de grote steden en de kleinere gemeenten die zich daarin bevonden moesten het doen met het openbaar vervoer van de Buurtspoorwegen en met bussen van de NMBS.

Deze weinig efficiënte werkwijze maakte weliswaar degelijk openbaar vervoer mogelijk in de grote steden, maar regionaal vervoer tussen kleinere gemeenten en naar grotere steden was wel veel minder frequent.
Dankzij overheidsinvesteringen in de daaropvolgende decennia kon het bus- en tramverkeer in Vlaanderen zich verder ontwikkelen en integreren. De solidariteit tussen grote en kleine gemeenten vergrootte en uiteindelijk mondde dit beleid uit in de oprichting van één Vlaamse vervoersmaatschappij: De Lijn. Het besef was immers gegroeid dat dit veel efficiënter was, zowel voor de reizigers als vanuit bedrijfseconomisch oogpunt.

De huidige Vlaamse regering onder leiding van de N-VA draait de klok nu terug. Basismobiliteit (een bus/tramhalte vlakbij) wordt basisbereikbaarheid (een mobiliteitsoplossing die je zelf moet regelen). Vele kleine gemeenten zien buslijnen verdwijnen en frequentie dalen. Indien ze in de toekomst gedwongen zouden worden om zelf hun openbaar vervoer te moeten organiseren, zouden deze gemeenten er niet de financiële middelen voor hebben. Ook het opzetten van een soort ‘Bringr’ voor personenvervoer waarbij burgers taxi spelen voor andere burgers, zoals Groen-fractieleider Björn Rsozska voorstelde, vormt geen alternatief voor een duurzaam openbaar vervoer.

Watteeuw denkt in zijn visie te veel aan – enkel – het belang van de Gentenaars. Hij vergeet daarbij de solidariteit met de rest van de Gentse regio, de provincie Oost-Vlaanderen en heel Vlaanderen. Watteeuw geeft wellicht onbedoeld het besparingsverhaal van de N-VA, dat het openbaar vervoer wil uitkleden en privatiseren, een duwtje in de rug. Daar is op termijn niemand mee gebaat. Ook de Gentenaar niet.

Chris Reniers - voorzitter - 20 juni 2017

Besparingen op openbare diensten zijn onbetaalbaar

Ik heb de afgelopen dagen zoals iedereen met afschuw gekeken naar de brand in de woontoren in het centrum van Londen. Het leed van de slachtoffers is immens; de impact op de samenleving eveneens.

Met veel bewondering las ik de verhalen over de brandweermannen en –vrouwen die gevochten hebben, meer dan menselijk kan verwacht worden. Zonder rekening te houden met de rusttijden, zonder aandacht voor persoonlijke veiligheid en zonder onaangepast materiaal en middelen gingen ze tot het uiterste om mensenlevens te redden.

Groot is dan ook het contrast met de opvang van de slachtoffers nadien. Het gebrek aan hulp, aan coördinatie, aan zorg en opvang is schrijnend. Ook nu nog, dagen later, is er weinig info en nauwelijks ondersteuning – behalve dan van privé-initiatieven, kerken en moskeeën.

Gedurende vele jaren bezuinigt men in Groot-Brittannië op de openbare diensten. Duizenden brandweerlui werden ontslagen en investeringen in zorg, ziekenhuizen, gemeentelijke ondersteuning en civiele bescherming gebeuren niet langer. De overheid kan door gebrek aan middelen haar taak in noodomstandigheden niet langer volwaardig vervullen.

Ook hier in België is men dat pad ingeslagen. We zien hoe langer hoe meer een gebrek aan middelen, aan investeringen en aan mensen in de openbare diensten. De meeste mensen merken daar voorlopig nog weinig van, totdat het eens grondig fout zal lopen.

Op korte, middellange en lange termijn is dat een ramp voor onze samenleving. We moeten van koers veranderen. Hoe goed bedoeld ook, we mogen nooit aanvaarden dat enkel kerken en moskeeën de hulp geven die eigenlijk een essentiële taak van de openbare diensten is.

Chris Reniers - voorzitter - 19 juni 2017

De gepensioneerde ambtenaar is geen potverteerder

In De Tijd verscheen een artikel waarin Ivan Van de Cloot, hoofdeconoom van de liberale denktank Itinera, ambtenaren demoniseert als potverteerder van de pensioenen (De Tijd, 15 juni 2017). Tijd om een einde te maken aan deze kromme discussie en écht in te zetten op waardige en betaalbare pensioenen voor iedereen.

Het is zo dat een statutair ambtenaar gemiddeld een hoger wettelijk brutopensioen heeft dan een doorsnee werknemer of zelfstandige. Bovendien moet opgemerkt worden dat een statutair ambtenaar aardig wat belastingen betaalt op z’n pensioen, waardoor het verschil nog flink verkleint. Doorgaans ontvangen enkel een aantal statutaire ambtenaren een waardig wettelijk pensioen.

Voor werknemers in de privé en contractuelen in de openbare diensten is dat veel minder het geval. Zij verdienen dan ook zeker dat gezocht wordt naar manieren om op korte termijn hun pensioen op te trekken.
Bij de zelfstandigen ligt het plaatje enigszins anders. Zij dragen veel minder bij aan de pensioenpot dan ambtenaren en werknemers – van wie overigens netjes te achter halen valt wat hun sociale bijdragen zijn – maar ze halen er relatief zelfs meer uit. De kloof tussen bijdragen en pensioenen neemt wat hen betreft de voorbije jaren dus omgekeerd evenredig toe!

Het stelselmatig demoniseren van één groep zal ons echter niet helpen de pensioenproblemen op te lossen. Waar we nood aan hebben zijn waardige pensioenen voor iedereen en een correcte en faire manier om die duurzaam te financieren. De loopbaan op een werkbare manier tot de pensioenleeftijd draaglijk houden, is trouwens één van de grote uitdagingen waar deze regering geen antwoord op geeft. Dit moet gekoppeld worden aan een rechtvaardige fiscaliteit, waarbij iedereen op een eerlijke manier en naar vermogen bijdraagt en ontvangt.

Het stuit me tegen de borst dat Van de Cloot blijkbaar een werknemerspensioen als normaal beschouwt. Moeten mensen die meer dan 40 jaar gewerkt én bijgedragen hebben dan tevreden zijn met een pensioen van ongeveer 1200 euro per maand? De kosten van een verblijf in een rusthuis, de noodzakelijke zorgen of de opvang – zelfs gewoon leven – worden daarmee niet gedekt. Helaas gaat dit blijkbaar voorbij aan Van de Cloot.

Chris Reniers - voorzitter - 15 juni 2017